Bevallen in de naweeën van een orkaan
T. was hoogzwanger van haar derde kindje op 9 juli 2024 toen een extreme wind met orkaan-allures over Heffen en Leest raasde. In het landschap werd een 4,5 km lange lijn getrokken van half afgeknakte bomen, gevelde hoogspanningspilonen en verwoeste daken. Alles wat los lag werd opgepakt en kwam een eind verder terecht.
T. was uitgerekend voor 7/07/24 en woonde in de pastorijwoning van Heffen naast de St- Amanduskerk die haar toren verloor. Je zou als hoogzwangere niet veel meer nodig hebben om terstond te bevallen. Daarom belde ik haar die avond op omdat ik toch een beetje bezorgd was. Ik hoorde gelukkig dat ze het goed had kunnen relativeren en het hoofd koel kon houden. Ze vertelde dat ze juist naar binnen waren gelopen met de 2 andere kindjes omdat het zo grijs en stormachtig werd. Binnen gekomen hoorden ze heel wat gerommel en gekraak, gevolgd door een doffe plof.
Ze zagen niets door de vensters alsof er een grijze, dikke mist hing. Toen de grote stofwolk opgetrokken was, zagen ze geen kerktoren meer. Verdwenen…en dit op een goede 10 meter van hun huis. Hij was terechtgekomen op de hoofdbeuk van de kerk en overal lagen brokstukken en houtsplinters. In hun tuin was een grote walnotenboom op een scheidingsmuur gevallen en 2 andere stonden er ongelukkig scheef bij.
De volgende dag ging ik op huisbezoek om zeker te zijn dat het allemaal niet te veel impact had op moeder en kind. Ze was een paar dagen over de uitgerekende datum maar alles leek mij in orde. Een reactieve baby en een moederlijf dat zich normaal aan het voorbereiden was om te bevallen. We spraken nog wat over het hele gebeuren en toen merkte ik wel dat het haar iets gedaan had. Daarom gaf ik haar wat Bachbloesems zodat stress en ongemak haar lichaam en geest niet te veel zouden beïnvloeden in de voorbereidende fase van de bevalling. Haar man was zeer ondersteunend en haar mama stond klaar om alles in goede banen te leiden met de andere 2 pagadders.
Twee dagen later, na een actieve nacht, was het zover. Stevige contracties volgden elkaar op en ze vroeg mij om te komen. Ik verwittigde een studente en de tweede vroedvrouw die van wacht stonden om de thuisbevalling te begeleiden samen met mij. Aangekomen op het kerkplein zag ik pas de echte ravage. Brokstukken overal, de kerk die leeggehaald werd; kandelaars, stoelen, misgewaden, beelden, kelken…alles werd in verhuiswagens geladen en weggevoerd. Van aan de voorgevel van de pastorijwoning (waar T. woonde) tot aan de overkant van de straat was er een timmerwerf georganiseerd. De straat was afgesloten met een groot hek en een ketting met hangslot. Hoe moest ik hier binnen geraken met al mijn bevallingsmateriaal?
Maar gelukkig waren de werklui verwittigd van de thuisbevalling. Ze riepen van boven op wat er overschoot van het torengebouw, dat ik alleen binnen mocht. Ze gaven de code om het hangslot van de ketting te kunnen openen en wel op voorwaarde dat ik hen zou verwittigen van de goede afloop van de bevalling. Ik onderhandelde nog even om het lawaai voor de voordeur een beetje te beperken en met veel begrip schoven ze de grote zaagmachines een aantal meters op. Allemaal geen probleem voor een baby op komst…
Dit was vroeg in de voormiddag en rond de middag beviel T. van haar derde zoon en konden we het goede nieuws brengen samen met de trotse vader. De enthousiaste kreten van bovenop het dak waren geweldig. Toch nog mensen die het leven kunnen vieren met levensechte oprechtheid. Dat deed mij deugd en kreeg tranen van in mijn ogen. Hoe rampspoed en levensvreugde naast elkaar konden bestaan… Het nieuwe leven werd gevierd bovenop het puin van een omgevallen toren die wonder boven wonder niet op hun huis was terechtgekomen. Bestaat er dan toch zoiets als een engelbewaarder?
Bij mijn vertrek na de bevalling, kreeg ik van bovenaf een groet van de mannen met hun hand op hun hart gedrukt en een diepe buiging. Nog nooit was ik zo uitgewuifd geweest. Het raakte mij heel diep! Ik zal het meenemen voor altijd… De volgende dagen werd ik steeds met een brede glimlach en veel respect ontvangen op de ‘werf’ aan de voorgevel van de pastorijwoning waar kleine O. geboren werd.
Lawaai was er elke dag maar ze hadden gezorgd voor gedempte werkmachines en pasten vaak hun werkzaamheden aan aan de ‘slaapjes’ van moeder en kind. Het leek erop of elke stoere werkman al zijn zachtheid en empathie wilde bovenhalen om tegemoet te komen aan de noden van het gezin. Ongelofelijk toch? Hun vaderhart sprak op de juiste toon! Tof om dat mee te maken…