Brief aan mijn baby
De dag van je geboorte 30 juni 2022
Mijn liefste schat,
Vandaag ben je twee jaar. Het is tijd dat ik je vertel over je geboorte. Voor deze derde baby, na je grote zussen Charlie en Roxane die allebei na de uitgerekende datum kwamen, had ik mezelf voorgenomen om me deze keer niet druk te maken. Maar na 41 weken en 3 dagen begon ik toch ongeduldig te worden.
Ik had onderhandeld om de inleiding zo laat mogelijk te plannen, op donderdag 30 juni om 16 uur. Op woensdag 29 juni ging ik langs in het dispensarium van Hôpital Saint-Pierre om mijn fijne collega Isa Miranda te zien. Ze zei me dat mijn baarmoederhals nog een paar dagen nodig heeft om goed rijp te zijn. Het lag niet aan een gebrek aan teunisbloemolie, homeopathie of frambozenbladthee. De dag voordien dacht ik nog: “Dat kan toch niet, ze gaan me toch niet inleiden?”
Het wachten en de verrassing
Donderdagochtend was het al zomervakantie. We zouden de meisjes bij Pauline en Nico afzetten en samen met hen eten, voor we naar het ziekenhuis Saint Pierre zouden vertrekken. ’s Morgens deed ik het volledige pakket: homeopathie, frambozenbladthee, teunisbloemolie en een lang ontspannend bad, gewoon jij en ik, in alle rust. Zoals zo vaak kwamen er wat weeën opzetten, maar deze keer bleven ze doorgaan na het bad. Ik zei nog niets tegen je papa, ik wilde eerst zien hoe het evolueerde. We maakten alles verder klaar en vertrokken naar Popo. Bij het buitengaan zei ik uiteindelijk: “Misschien gaan we toch rechtstreeks naar Saint Pierre. Ik heb wat meer weeën dan anders.” Hij keek geconcentreerd en een beetje argwanend. Ik wist dat Filou beschikbaar was en dat Clem die dag werkte. We lieten Filou weten dat we meteen zouden komen, de inleiding zou wellicht niet meer nodig zijn.
Op weg naar onze ontmoeting
We zetten de meisjes af, blij dat ze bij Alphonse, Nelson en Gaston gingen spelen, en reden richting het ziekenhuis. Natuurlijk bleef ik nog wat praten met Popo, maar je papa wilde vertrekken, wellicht bang dat ik in de auto zou bevallen. In de auto belde ik Filou opnieuw om te zeggen dat ik meteen in bad wilde, de weeën werden sterker. Papa was niet gerust, zeker niet toen we vastzaten in de file bij het Zuidstation. Tussen twee weeën door kon ik nog lachen, hem fotograferen en hem wat homeopathie geven om hem te ontspannen.
In de lift van het ziekenhuis maakten we iemand mee die een flauwe grap maakte. Ik weet niet meer welke, maar ik dacht dat hij waarschijnlijk niet doorhad dat ik echt aan het bevallen was.
In bad versnelt alles
In de verloskamer hadden ze de nieuwe fysiologische kamer voor mij vrijgehouden. Clem ontving me warm en ik kon meteen in bad. Filou kwam kort daarna aan. Ze zei tegen papa dat hij nog tijd had om een broodje te halen, maar hij wilde niet weg.
Filou kon in bad de covid test afnemen, bloed prikken en mijn ontsluiting controleren. Op de achtergrond speelde het album LETTER van Sofiane Pamart dat Filou me enkele dagen eerder had doorgestuurd. Eens goed in bad geïnstalleerd, volgden de weeën elkaar snel op. Ik wiegde heen en weer en maakte volgens mij enorme golven, zo erg dat ik bang was dat ik je al door elkaar schudde nog voor je geboren was. Maar Clem, Filou en je papa bleven rustig.
Op een bepaald moment kon ik tussen de weeën niet meer herstellen, de pauzes werden te kort. Ik vroeg om pijnstilling, ging op mijn zij liggen, dreef wat en ademde het gas in bij elke golf.
Je geboorte
Toen voelde ik dat je eraan kwam.
Heel snel voelde ik je hoofdje en de intensiteit van je komst. Clem, Filou en je papa waren bij me, alles ging goed. Ik lag op mijn zij om wat te recupereren en trok mijn been stevig naar me toe wanneer je kwam. Filou ving je op en enkele seconden later lag je in mijn armen, dicht tegen mij aan.
En jongen of meisje? We wisten het niet. We hadden het als verrassing gehouden en niemand had al gekeken. Na een paar minuten stelde iemand de vraag. Ik antwoordde gewoon: “Ik weet het niet, ik heb niet gekeken, maar het is vast een meisje, ik voel niets.” Je was rustig, tegen me aan gekropen, nog altijd in het water. Mijn gevoel kwam maar langzaam terug. Na tien tot vijftien minuten gingen we uit bad en installeerden we ons in het bed.
En toen moesten we lachen toen we ontdekten dat je een jongen was. Je zou dus geen Aëlis heten, maar Gabin.
Welkom mijn liefste schat.